
இந்தியனும் – ஹிட்லரும்
பம்மல் சம்பந்த முதலியார்
நான்காவது அங்கம்
இடம். – கடல் மூழ்கிக் கப்பலில் ஓர் அறை. ஹெர்மன் ஒரு மேஜையின் முன்பு உட்கார்ந்திருக்கிறான். ஒரு ஜெர்மன் கடல்படை உத்தியோகஸ்தன் எதிரில் நிற்கிறான்.
ஹெ. என்னுடைய ஆகாய விமானத்தைப்பற்றி கடைசியில் என்ன சமாசாரம் வந்தது?
க–உ. எங்களுக்கு அதிலிருந்து கடைசியில் கிடைத்த சமாசாரம்- “நாங்கள் எதிரிகளால் எதிர்க்கப்படுகிறோம்” – என்று ஆரம்பித்து திடீரென்று நின்றுவிட்டது ஆகவே அது பகைவர்களால் அழிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டுமென்று அனுமானிக்கவேண்டியிருக்கிறது.
ஹெ. உம்! – இனி கால தாமதம் செய்ய முடியாது – நம்முடைய முக்கிய கைதியைப் பற்றி என்ன சமாசாரம் ?
க–உ. நல்ல செய்தியில்லே-அவனுடைய தேகம் என்ன இரும்பாலாயதோ என்னவோ தெரியவில்லை! எங்களால் ஆனமட்டும் வதைத்துப் பார்த்தோம்- கடைசியில் புதிதாய்க் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட மார்க்கங்களால் கூட – மிகுந்த பாதைப்படுவதாக முகத்தில் தோன்றுகிறதே யொழிய வாயைத் திறந்து ஒரு வார்த்தையும் பேசமாட்டேன் என்கிறான். – இந்த இந்தியர்களே ஒருமாதிரி யானவர்களாகத் தோற்றப்படுகின்றனர்!
ஹெ. சரிதான்-கொண்டுவா உள்ளே அவனை.- ஜாக்கிரதையாகக் காவலுடன் -அம்மட்டும் நமது கையை விட்டு அவன் தப்புவதற்கு இனி வழியில்லை –
(கடற்படை உத்தியோகஸ்தன் வணங்கிவிட்டு வெளியே போகிறான்)
ஹெ. என் ஆகாய விமானம் அழிந்து போனால் – நான் எப்படி திரும்பிப்போவது ஜெர்மனிக்கு-தலைவரிடம் சமாசாரம் சொல்ல.-அதுதான் கேள்வி !
கடற்படை உத்தியோகஸ்தன், கைகளிலும் கன்னங்களிலும் மிகவும் காயப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் விஸ்வநாதனுடன் வருகிறான்.
ஹெ. வா ஐயா – விஸ்வம் – எப்படி யிருக்கிறாய் இப்பொழுது ?
(கடற்படை உத்தியோகஸ்தன் போகிறான்)
வி. பரமேஸ்வரன் விட்ட-சந்தோஷ ஸ்திதியில் இருக்கிறேன்.
ஹெ. இதோ பார் விஸ்வம்-உன்னுடைய கடவுளே ஏன் எல்லாவற்றிற்கும் நடுவில் இழுத்துக்கொண்டு வருகிறாய்? – அவர் உன்னே எந்த ஸ்திதிக்குக் கொண்டு வந்திருக்கிறார் என்பதை நீதான் பார்க்கிறாயே .
வி. பார்க்கிறேன்.
ஹெ. இன்னும் அவரையே நம்புகிறாயா?
வி. ஆம்.
ஹெ. என்ன விந்தையான புத்தியுடையவன்! – இன்னும் அவர் உனக்கு உதவப்போகிறாரென்று நம்புகிறாயா?
வி. ஆம்
ஹெ.ஆமாம்-எப்படி உனக்கு உதவப்போகிறார்?
வி. இந்த ஹீனமான – உடலை விட்டு – ஆவியைப் பிரித்தோ-வேறு எந்த விதத்தாலோ !
ஹெ. என் கையில் ஒரு முறை பட்டபின்-வேறு விதம் ஒன்றுமில்லை –
கடற்படை உத்தியோகஸ்தன் வேகமாய் வருகிறான்.
க–உ. நம்முடைய நீர்மூழ்கிக் கப்பலின் யந்திரம் ஏதோ கெடுதியை அடைந்திருக்கிறது!
ஹெ. என்னைத் தொந்திரவு செய்யாதே இப்பொழுது – நான் முக்கியமான வேலையிலிருக்கிறேன் தெரிய-வில்லையா உனக்கு -அதைப் பார்த்துக்கொள் நீயே உடனே-இல்லாவிட்டால் நான் உன்னை தண்டிப்பேன்.
(கடற்படை உத்தியோகஸ்தன் போகிறான்)
ஹெ. இதோ பார் விஸ்வம் – என் கையில் கெட்டியாய் அகப் பட்டுக்கொண்டிருக்கிறாய் – உன் இரகசியத்தை எனக்கு நீ உடனே சொல்லவாவது வேண்டும் – இல்லாவிடின், சில நிமிஷங்களுக்குள் சமுத்திரத்தில் அதோகதியாய் மூழ்கவேண்டும்.
வி. அப்படிச் செய்தால் கொதிக்கின்ற என் உடலை அது குளிரச்செய்யும்.
ஹெ. விஸ்வா, உங்களை யாளுகின்ற வேறொரு தேசத்தார்களுக்காக நீ இவ்வளவு கஷ்டமெல்லாம் ஏன் அனுபவிக்க வேண்டும்? அதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்.
வி. ஏனென்றால் -எங்கள் மதத்தின்படி எங்களை ஆள்பவர்களே நாங்கள் தெய்வமாகக் கருதும்படி போதிக்கிறது.
ஹெ. அந்த துரைத்தனம்தான் உனக்கு இத்தனை கஷ்டத்தையும் கொண்டு வந்து விட்டதே ?
வி. இல்லை! அவர்கள் என்னை ஒரு கஷ்டத்திற்கும் ஆளாக்கவில்லை,
ஹெ. பிறகு-யார் செய்தது?
வி. என் கர்மம் !
ஹெ. உன் கர்மம் ? என்ன ஆகாத்தியக்காரர்கள் இந்த இந்தியர்கள் ! – உங்களுக்கு நேரிடுவதற்கெல்லாம் சமாதானம் சொல்ல இந்த இரண்டு பதங்களைக் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் !-ஸ்வாமி!-கர்மா !
வி. ஆமாம்.
ஹெ. சரி ! உன் விஷயத்தை நீ விடப்போகிறதில்லை! -ஆனால் உன்னால் எவ்வளவு கோரமான சாவைப்பற்றி எண்ண முடியுமோ அப்படிப்பட்ட மரணத்திற்கு உள்ளாக ஆயத்தப்படு! நீ நேற்றிரவுபட்டது எல்லாம் அதன் முன்பாக ஒன்றுமில்லாததாம் !
வி. (கண்களை மூடி ஏதோ ஜபித்துவிட்டு) ஆயத்தமாயிருக்கிறேன்-சித்தமா யிருக்கிறேன் – தயவு செய்து உன் வேலையை சீக்கிரம் முடி.
ஹெ. சற்று முன்பாக என்ன முணுமுணுத்தாய் ?
வி. என் தாய் தந்தையர்களிடமிருந்தும் என் மனைவி மகனிடமிருந்தும், மனதில் விடைபெற்றுககொண்டேன்.
ஹெ. ஒ! – தெரிகிறது! – அவர்களை இங்கு நேராக வர வழைத்து, நீ அவர்களிட மிருந்து விடைபெற்றுக் கொள்ளச் செய்வேனாயின் – எனக்கென்ன கொடுப்பாய்?
வி. நீ ஒரு மனிதன் என்கிற நன்கு மதிப்பை உனக்குக் கொடுப்பேன்.
ஹெ. உம் – பார்க்கலாம்! – (தன் எதிரிலிருக்கும் சிறு மணியை அடிக்கிறான்)
மாலுமி ஒருவன் வந்து நிற்கிறான்.
ஹெ. அந்த இந்தியர்களை யெல்லாம் – ஜாக்கிரதையாக அழைத்து வா-தக்க காவலுடன்.
வி. நீ – அவர்களை — இங்கு – கொண்டுவந்திருக்கிறாயா?
ஹெ. ஆம்-உன்பொருட்டு.
வி. என்-பொருட்டாகவா ?
ஹெ. ஆம்-காரணத்தை நீயே காண்பாய்.
நான்கு கப்பல் படை வீரர்கள் அகஸ்தீஸ்வர முதலியார், அவரது மனைவி, பத்மா, கண்ணன், இவர்களைக் காவலுடன் அழைத்துக்கொண்டு வருகிறார்கள். விஸ்வநாதன் காயங்களைக் கண்டு அவர்கள் நால்வரும் திடுக்கிட்டு வருந்துகின்றனர்.
க. அப்பா! அப்பா !
ப. நாதா!
அ. பையா !
அ. கண்ணே! கண்ணே!
ஹெ. நிறுத்துங்கள் இந்த அழுகை யெல்லாம் ! – இதோ பார் விஸ்வம் – உங்களுடைய அழுகை யெல்லாம் கேட்க எனக்குக் காலமில்லை – இதுதான் நான் உனக்குக் கூறப்போகிற கடைசி வார்த்தை. – உன் இரகசியத்தை உடனே எனக்கு நீ சொல்லவாவது வேண்டும்-
வி. மாட்டேன் !
ஹெ. பொறு அடா அப்பா பொறு ! நான் சொல்வதை முற்றிலும் கேள்-பிறகு நீயே வேறு பாட்டைப் பாடுவாய் – நீ எனக்குச் சொல்வாயானால் உங்கள் எல்லோரையும் நான் விடுவித்து விடுகிறேன். உங்கள் ஊருக்கு அழைத்துக்கொண்டு போய்விடுகிறேன். உன்னை மிகுந்த செல்வவானாக்குகிறேன் – பிறகு உங்கள் தேசத்தை நாங்கள் ஜெயித்தபின்-
வி. அது உங்களால் ஒருகாலும் முடியாது !
ஹெ. அடேய் ! நீ இனி குறுக்காக ஏதாவது ஒரு வார்த்தை பேசினாலும் – உன்னை உடனே சுட்டு விடுவேன்.
வி. அப்படியே செய், தயவு செய்து.
ஹெ. பிள்ளையாண்டான் ! அதை விட மேலான தொன்றை என்னிடம் வைத்திருக்கிறேன்-உன்னை தண்டிக்க ! உன் இரகசியத்தை உடனே வெளியிடாவிட்டால் நான் என்ன செய்வேன் என்பதைக்கேள் – உன் பையனை சமுத்திரத்தில் உன் கண் முன்பாகத் தூக்கிப் போட்டுவிடுவேன் –
வி. ஈசனே !
ஹெ. உன் மனைவி உன் எதிராகத் தன் கற்பினை இழப்பாள்-
வி. அப்பனே அப்பா !
ஹெ. நீ உன் தாய் தந்தையர்களை தெய்வமாகப் பூசிக்கிறயாமே-அந்த தாய் தந்தையர்களே-உன் கண் முன் துண்டம் துண்டமாக வெட்டி எறிவேன்! – தெரிகிறதா ?
வி. (தன் கண்களை மூடிக்கொள்கிறான், அவள் உடல் நடுங்குகிறது) கருணைக் கடவுளே !
ஹெ. இவற்றை யெல்லாம் நீ கண்ணாரப் பார்க்கவேண்டும் ! – நீ உன் கண்களை மூடிக்கொள்ளாவண்ணம் செய்கிறேன் – அடே, வில்லியம் – இவன் கைகளைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொள் – இதோ உன் இரப்பைகளை கத்தரித்து விடுகிறேன் !- விஸ்வம் – உன் கண்களைத் திறந்து – எனக்கு பதில் சொல்! நான் கூறிய இரண்டில் – நீ விரும்புவதென்ன ?
வி. (மெல்ல கஷ்டத்துடன் கண்களைத் திறந்து) அப்பா ! -அம்மா! – நான் எதையும் பொறுப்பேன்! உங்களிருவரையும் – துண்டமாக்குவதைக் கண்டு சகியேன் – அப்பா – எனக்கு உத்திரவு கொடுங்கள்
அ. பொறு! பையா! நீ என் மகன் என்பதை மறந்து பேசுகிறாய் போலும் ! நீ எனக்கு வாக்களித்ததை மற வாதே !
வி. (தன் துயரத்தை அடக்கிக்கொண்டு) இல்லை – மறவேன்.
ஹெ. ஆ! அதுதான் சரி! – நீ வழிக்கு வருவாயென்று எனக்கு தெரியும்! -சரி-சீக்கிரம் சொல்-காலஹரணம் செய்வதற்கில்லை-
வி. (மெல்லிய குரலுடன்) நான் மாட்டேன்.
ஹெ. என்ன சொன்னாய்?
வி. (உரக்க) நான் சொல்ல மாட்டேன் – உன்னிச்சையை நடத்து – மனித உருவம் கொண்ட பிசாசே !
ஹெ. இதற்கெல்லாம் பழிவாங்கி விடுகிறேன் ! – அடே கிழவா! பிடிவாதக்காரனை உன் பிள்ளை ஏதோ உன் வார்த்தையைக் கேட்பான் போலிருக்கிறது – நான் குறிப்பிட்ட இரண்டு மார்க்கங்களையும் நீ கேட்டாயல்லவா ? – மடையனை உன் பையனுக்கு புத்தி சொல் -நான் கொடுக்கும் இந்த கடைசி சமயத்தை கைவிட வேண்டாமென்று சொல்-
கடற்படை உத்தியோகஸ்தன் விரைந்து வருகிறான்
க.உ. ஹெர்! ஹெர்! (சார்! சார்! ) ரேடியோ உத்தியோகஸ்தர், நமது கப்பலக்கருகில் எதிரிகளுடைய கடல் மூழ்கிக் கப்பல் நெருங்குகிற சப்தம் கேட்கிறதாகச் சொல்கிறார்!
ஹெ. சீச்சீ! எதிரிகளுடைய கடல் மூழ்கிக் கப்பல் ஒன்றும் இங்கில்லை- நான் முக்கியமான வேலையிலிருக்கிறேன் – இப்பொழுது யாராவது எனக்குக் குறுக்காக வந்தால் அவர்களை உடனே சுட்டுவிடுவேன்!
(கடற்படை உத்தியோகஸ்தன் போகிறான்)
அ. ஆம் ஐயா – என் பிள்ளைக்கு நான் புத்தி சொல்கிறேன்.
ஹெ. அதுதான் சரி! கிழவனாகிய உனக்கு கொஞ்சம் புத்தியிருக்கிறது.
அ. (ஒரு மாலுமி விஸ்வத்தையருகில் அழைத்துக்கொண்டு போய்விட) அப்பா! விஸ்வம் ! உனக்கு நான் கூறும் என் கடைசி வார்த்தைகளைக் கேள்-கேவலம் இந்த உடல்களுக்காக ஒன்றையும் கருதாதே! இவைகளெல்லாம் என்றைக்காவது ஒரு நாள் அழியப் போகின்றவை! – என்றும் அழியாததான – உன் ஆன்மாவைக் காப்பாற்று ! உன்னுடைய தாயார், உன் மனைவி, உன் மகன் இவர்களுடைய மனதை நான் திடப்படுத்தி விட்டேன். -இந்த பெரிய மனிதரிடம் – ஒன்றையும் சொல்லாதே!
ஹெ. ஓ! – இதுதான நீ கூறும் புத்தி !- இந்த இந்தியர்கள் ஒருமாதிரியானவர்கள் ! (வெளியில் பெரிய சப்தம் கேட்கிறது)-ஹா வெளியில் ஏதோ அபாயம் நேரிட்டிருக்கிறது! என் தலைவருக்கு நான் செய்யவேண்டிய கடமையைச் சீக்கிரம் செய்துமுடிக்கிறேன் – விஸ்வம்! 10 வினாடி உனக்கு கொடுக்கிறேன். அதற்குள்ளாக நீ இனங்காவிட்டால், நான் சொன்னபடி பழிவாங்குவேன். (மாலுமிகளை நோக்கி) பசங்களா தயாராக இருங்கள்! (தன் கடியாரத்தை எடுத்து கணக்கிடுகிறான்) ஒன்று – இரண்டு – மூன்று – நான்கு – (வெளியில் துப்பாக்கி சுடுகிற சப்தம்) அந்த அறை-
யின் வெளிக் கதவு உடைக்கப்படுகிறது) ஓ! அவர்கள் வந்து விட்டார்கள் ! – பாழாய்ப் போக! – உன்னை முதலில் சுட்டுவிட்டு நான் சாகிறேன் (தன் கைத் துப்பாக்கியை உயர்த்துகிறான்)
(வென்ட்வொர்த் ஐந்தாறு அமெரிக்க கப்பல் வீரர்களுடன் விரைந்து வருகிறான், ஹெர்மன் கையிலிருந்த துப்பாக்கியை தட்டி வீழ்த்துகிறான்)
வெ. எல்லோரும் கைகளைக் தூக்குங்கள்! (ஜர்மானியரெல்லாம் அப்படியே செய்கின்றனர்) ஈசன் கருணை! அம்பட்டும் சமயத்தில் வந்தேன்! (விஸ்வம், அவனது தாய்த் தந்தையர், மனைவி, பிள்ளை,ஜெகதீசன் கருணை! என்று சொல்லி வணங்குகின்றனர்).
வெ. பசங்களா, இந்தப் பாழாய்ப்போன ஜர்மானியர்களை யெல்லாம் பிடித்துக்கொண்டு போய் காவலிலிருத்துங்கள். –ஜாக்கிரகையாக!- ஓ! ஹெர்மன் – நீயா இங்கு வந்திருக்கிறாய் -இவனை மாத்திரம் இங்கு சற்று வைத்திருங்கள் – ஒரு நிமிஷம்! (ஹெர்மன் தவிர மற்றவர்களை யெல்லாம் படைவீரர்கள் அழைத்துச்செல்கின்றனர்). நான் நினைத்தேன் அப்பொழுதே!-கொஞ்சம் பொறு! – (விஸ்வநாதனை அவன் பந்தங்களினின்றும் விடுவித்து, அவனது கோர காயப் படுத்தப்பட்டிருக்கும் உடலைப் பார்த்து) ஜகதீசனே! – என்ன கோரம்! ராட்க்ஷஸப் பிசாசே! ஹெர்மன்! இதற்கெல்லாம் பத்து மடங்கு நான் பழி வாங்குகிறேன்!
வி. வென்ட்வொர்த்! -நான் உனக்கு என்ன கைம்மாறு செய்யப் போகிறேன்!
அ. ஐயா, நாங்கள் எல்லாம் உம்மை மனசாற வாழ்த்துகிறோம்! – என் பிள்ளையைக் காப்பாற்றியதற்காக!
வி. இவர்தான் என் தகப்பனார் – இவர்கள் தாயார்- இது என் மனைவி -இவன் என் பையன்.
வெ. உன் வீட்டிற்குப் போய், நான் அங்கு ஒருவருமில்லா திருப்பதைக் கண்டபோது இங்கப் பிசாசு உங்கள்எல்லோரையும் கைதிகளாகப் பிடித்துக்கொண்டு போயிருக்க வேண்டுமென்று எண்ணினேன். இது இந்தப் பிசாசின் பழய வழக்கம்! – இவனை இப்பொழுதே சுட்டுக்கொன்று விடலாமா என்று பார்க்கிறேன் !
வி. வென்ட்வொர்த் ! உன்னிடம் ஒரு வரம் கேட்கிறேன் நான்.
வெ. என்ன அது?
வி. இந்த – மனிதனை – சுடாதே – யுத்ததில் கைப்பற்றிய கைதியாகப் பாவிப்பாய்.
அ. அதுதான் எனது வேண்டுகோளும் ஐயா.
ஹெ. இந்த இந்தியர்களெல்லாம் – ஒரு மாதிரியானவர்களே!
வெ. ஹெர்மன் – அந்த அபிப்பிராயத்தில் நானும் உன்னுடன் கலந்து கொள்கிறேன். அப்பா-விஸ்வநாத ! இந்த ஜெர்மன் சைத்தானுக்கு உன் ரகசியத்தை நீ வெளியிடவில்லையே ?
வி. இல்லை! நான் வெளியிடுவேனென்று நீ நினைத்தாயா?
வெ. இல்லை! யமவேதனை செய்யும் இவனிடமிருக்கும் கருவிகளைக்கொண்டு அவன் உன்னைப் பிரான ஹிம்சை செய்து எங்கு அதை அறிந்தானே என்று பயந்தேன். அந்த குடூரமான இம்சைகளைப்பற்றி நான் கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன். ஸ்வாமியின் கருணையினால் இப்பாழும் ராக்ஷஸனிடமிருந்து நீ தப்பினாய் – உன் இரகசியத்தை வெளியிடாமல்! ஆயினும், விஸ்வம் – உன் ரகசியத்தை உலகத்தவர்க்கு நாம் வெளியிடவேண்டிய நிமித்தியமே இராதென்று நினைக்கிறேன் – ரூஸ்வெல்ட், ஜெர்மனிமீது யுத்தம் தொடங்கிவிட்டார் !
(ஹெர்மன் தவிர மற்றவர்கள்) ஈசன் கருணை ! இனி இந்த யுத்தம் சீக்கிரம் முடிந்து போகும்.
வி. நமது பட்சம் சீக்கிரம்-ஜெயமுண்டாகுமாக! ஸ்வாமி கருணையினால்!
காட்சி முடிகிறது.
நாடகம் முற்றிற்று.
★ ★ ★



